Hogeronderwijsregister

Verkeerskunde is het studiegebied dat zich bezig houdt met verkeer, vervoer, mobiliteit en verkeersveiligheid. De grote uitdaging in deze discipline is het leren doorgronden en beheersen van het complexe samenspel tussen mens, voertuig en omgeving. Dit wordt gevraagd van het kleinste detailniveau (bv. de individuele fietser op een kruispunt in de stad) tot het hoogste, meer abstracte niveau (bv. de organisatie van mobiliteit van ouderen in onze samenleving). Verkeerskunde speelt dus een centrale rol in mobiliteits- en verkeersveiligheids-beleid. Het studiegebied is nauw verwant met beleidsdomeinen als ruimtelijke planning, milieu, openbare werken en gezondheid. In het studiegebied verkeerskunde worden vele wetenschappen toegepast, zoals sociologie, economie, en tal van exacte wetenschappen die de kwantitatieve onderbouwing en technische vormgeving van het verkeers- en vervoerssysteem ondersteunen. Dit vertaalt zich in specifieke deelgebieden zoals verkeerssociologie, verkeersplanning en mobiliteitsbeleid, verkeersonderzoek, statistiek voor verkeerskundigen, verkeers- en vervoersmodellen, verkeerstechniek, enz. In dit multidisciplinaire werkveld is de verkeerskundige als interdisciplinair opgeleide generalist de bemiddelaar bij uitstek. De opleiding tot bachelor in de verkeerskunde is gericht op de algemene vorming en verwerving van academische competenties. Dit is een combinatie van kennis, vaardigheden en houdingen ‘ nodig voor het wetenschappelijk functioneren in het domein van de verkeerskunde. De bachelor in de verkeerskunde kan verkeers- en mobiliteitsproblemen onderzoeken aan de hand van een geïntegreerde multidisciplinaire aanpak. Dit betekent dat hij/zij kennis uit verschillende vakgebieden kan samenbrengen om zo te komen tot realistische oplossingen, die rekening houden met de brede maatschappelijke ontwikkelingen. De bachelor in verkeerskunde is in staat om deze oplossingen, informatie en ideeën te communiceren zowel aan specialisten als aan leken. Hij/zij maakt het tevens mogelijk om brede onderhandelingen en een evenwichtig debat over effectieve oplossingen te voeren. De bachelor in de verkeerskunde kan basisonderzoek uitvoeren; kennis verwerven van het vakgebied en de nieuwste ontwikkelingen; de structuur van het vakgebied en de samenhang met andere vakgebieden begrijpen; problemen multidisciplinair benaderen met kwantitatief goed onderbouwde analyses; met informatiesystemen om gaan, analyseren en rapporteren. De bachelor in de verkeerskunde heeft algemene wetenschappelijke competenties ontwikkeld zoals kennis van de onderzoeksmethoden en technieken en kan deze adequaat toepassen, kan wetenschappelijke bronnen kritisch bevragen , heeft een kritische onderzoekshouding en is in staat zich verder te ontwikkelen in diverse verkeerskundige domeinen.
 

VAKSPECIFIEKE EINDCOMPETENTIES

Focusopleidingsonderdelen

• De opleiding zorgt voor inzichten in volgende functionele gebieden: verkeerskunde, verkeerstechniek, planologie en planning, psycho-sociale aspecten van verkeerskunde en verkeerskundig onderzoek.
• Uit elk functioneel gebied: systematische kennis van de kernelementen en deze kunnen verwerken tot een coherent geheel.
• Opgebouwde kennis en inzichten flexibel kunnen aanwenden, ook buiten het vakgebied.
• Waar relevant: de evolutie van de betreffende discipline wordt geschetst.

Contextopleidingsonderdelen

• Inzicht in het complexe en multi-disciplinaire karakter van verkeerskunde, de relatie met de omgeving, economische relaties, technische, juridische, politieke, sociale, tijdruimtelijke (historische en geografische), ethische en psychologische contexten.
• Waar relevant: de evolutie van de betreffende discipline wordt geschetst.

Ondersteunende opleidingsonderdelen

• Onderzoeksmatige informatieverwerving en de statistische bewerking ervan (mede vanuit informatica-ondersteuning) 

VAKOVERSCHRIJDENDE EINDCOMPETENTIES

Leercompetenties      

• actief en zelfstandig richting kunnen geven aan de studie (regulering van het leerproces)
• doelgericht kunnen werken
• oog hebben voor de praktische relevantie van wat men leert
• het belang onderkennen van het sociale aspect van leren
• zichzelf kunnen en durven bevragen en zijn eigen functioneren kritisch bekijken

Cognitieve verwerkingscompetenties

• leerstof op een kritische en inzichtelijke manier kunnen bewerken en persoons­gebonden kunnen verwerken
• leerstofgehelen zelfstandig kunnen analyseren en structureren
• een gefundeerde mening kunnen vormen
• creatief eigen voorbeelden kunnen geven ter illustratie van bepaalde leerstofonderdelen
• opgebouwde kennis kunnen toepassen in goed gedefinieerde praktijksituaties
• een probleem kunnen duiden, analyseren en op een systematische manier op zoek kunnen gaan naar oplossingen

Communicatieve & rapporteringsvaardigheden

• ideeën en meningen mondeling kunnen overbrengen
• mondeling en schriftelijk kunnen presenteren/rapporteren
• met verschillende betrokkenen in interactie en dialoog kunnen treden
• doeltreffend en respectvol kunnen communiceren met individuen en groepen

 Groepsdynamische vaardigheden

• een actieve bijdrage kunnen leveren aan een gezamenlijk resultaat of aan het oplossen van problemen
• constructief feedback kunnen geven aan anderen
• open staan voor feedback van anderen
• leiding kunnen geven aan individuen of aan een groep

Onderhandelingsvaardigheden

• efficiënt kunnen communiceren met het oog op het bereiken van overeen­stemming en acceptatie
• in onderhandelingen gevoelig zijn en leren omgaan met interculturele verschil­len

Wetenschappelijke competenties

• een onderzoekende houding kunnen aannemen
• informatie op een wetenschappelijke manier kunnen verzamelen, kritisch duiden en hierover op een zakelijke wijze kunnen rapporteren
• een kritische houding kunnen aannemen tegenover gerapporteerde gegevens
• een goede kennis hebben van de verschillende fasen in het onderzoeksproces en van de procedures die kunnen worden aangewend in de opeenvolgende fasen

alle stappen van het onderzoeksproces kunnen plannen en uitvoeren in functie van een praktijkprobleem